Een goed voorbeeld van de invloed die de overheid nog steeds heeft bij ziekenhuizen, woningcorporaties en onderwijsinstellingen is de discussie over topbeloningen.
Het kabinet gaat de topinkomens in de semi-publieke sector aan banden leggen. Daarbij geldt dat het regime zwaarder is naarmate een sector zich dichter bij de publieke sector bevindt. Het strengste regime; het salarismaximum, geldt onder meer voor het onderwijs, de cultuursector, de publieke omroep, de jeugdzorg en de waterleidingbedrijven. Woningcorporaties en zorgaanbieders moeten een code opstellen, die door de minister moet worden goedgekeurd en daarmee bindend wordt voor de hele sector.
| Semi-publieke instellingen |
|
Schrijven voor deze instellingen vraagt veel van tekstschrijvers. Enerzijds worden zij geacht vanuit een visie op de markt en/of dienstverlening te schrijven, anderzijds balanceren zij op het touw van de maatschappelijke betrokkenheid en verantwoordelijkheid. |
Zorginstellingen, Woningcorporaties en Onderwijsinstellingen worden ook wel de semi-publieke overheid genoemd. Geen bedrijfsleven en geen overheid. Of toch? Voor een deel bedrijfsleven en voor een deel overheid. Waren deze organisaties vroeger integraal onderdeel van het overheidapparaat, in de moderne samenleving hebben deze meer – beleids- én financiële – vrijheid gekregen. Echter zij zijn nog steeds verantwoording schuldig aan de overheid. Niet alleen omdat ze er nog voor een deel door worden gefinancierd, maar ook omdat hun maatschappelijke positie zo zwaarwegend is dat de overheid zich het maatschappelijk belang te moeten blijven bewaken.